نادیده خود را در جهان یک بار همزانوی او

بر عید گاه ار بگذرد، چوگان به دست، از لاله رخ

جز تن نشاید خاک ره جز سر نزیبد گوی او

صد بار بر زانو نهم سر بی رخش هر ساعتی

از سایه سر گردان ترم، بی آفتاب عارضش

تا سایه ای بینی ز من، مشنو که آیم: سوی او

در وصل او مشکل رسم، تا زان من دانی مرا