از سایه سر گردان ترم، بی آفتاب عارضش

جز تن نشاید خاک ره جز سر نزیبد گوی او

صد بار بر زانو نهم سر بی رخش هر ساعتی

نادیده خود را در جهان یک بار همزانوی او

تا سایه ای بینی ز من، مشنو که آیم: سوی او

در وصل او مشکل رسم، تا زان من دانی مرا

چون از من من بگذرم، آنجا بماند اوی او