بیرون نمی روند به جور از کمند تو

تا فاش گشت ذکر دهان چو قند تو

رغبت نمی کند به شکر دردمند تو

محتاج قید نیست، که زندانیان عشق

کشتند در کنار چمن سروها بسی

لیکن نمی رسند به قد بلند تو

گر صد غبار بر دل من باشد از غمت