گه راز خود ز خلق بپوشیده ای، ولی

وانگه ز بیست خواجه فزون تر معاش تو

بر روی راه این دو سه حیوان، به راستی

کمتر ز دام نیست دم دانه پاش تو

روی زمین پرست ز تشویق فاش تو

فردا کجا خلاص دهی آن مرید را؟

کامروز قرض دار شد از بهر آش تو