فردا کجا خلاص دهی آن مرید را؟

کمتر ز دام نیست دم دانه پاش تو

گه راز خود ز خلق بپوشیده ای، ولی

روی زمین پرست ز تشویق فاش تو

کامروز قرض دار شد از بهر آش تو

با اوحدی مباف کرامات خود، که هیچ

کاری نمی رود ز بباش و مباش تو