با اوحدی مباف کرامات خود، که هیچ

روی زمین پرست ز تشویق فاش تو

فردا کجا خلاص دهی آن مرید را؟

کامروز قرض دار شد از بهر آش تو

کاری نمی رود ز بباش و مباش تو