بلی در حق مسکینان خود این باشد گمان تو

لبت می پرسد از جانم که: کامت چیست؟ تا دانم

چه باشد کام مشتاقی؟ دهانی بر دهان تو

گمان بردی که برگشتم به جور از آستانت من؟

دل از ما خواستی، جانا، دریغی نیست دل، لیکن

چو روی از ما نمی پوشی، کسی باید ضمان تو

از آن حشمت که می بینم نخواهد هیچ کم گشتن