شبی بگذار تا باشد دو دستم در میان تو

دل من بوسه ای زان لب تمنی می کند، لیکن

نمی گویم سخن بی زر، که می دانم زبان تو

چو دست خود نخواهی کردن اندر گردنم روزی

مرا گفتی: میان در بند اگر خواهی کنار من

میان بستم، که دربندم به دست خود میان تو

چو از حکم حدیث تو نمی دانم گذشتن من