خنک یاری که هستی تو به خلوت هم نشین او!

ز چندان آیت خوبی که منزل شد بشان تو

بهر جانب ز شوقت چون سگ گم گشته می گردم

به بوی آنکه در یابم غبار کاروان تو

که من باری نمی یابم نشانی از نشان تو

به دستان اوحدی را کرد چشمت پیر می بینم

سرش را من، که خواهد رفت در پای جوان تو