به دستان اوحدی را کرد چشمت پیر می بینم

به بوی آنکه در یابم غبار کاروان تو

خنک یاری که هستی تو به خلوت هم نشین او!

که من باری نمی یابم نشانی از نشان تو

سرش را من، که خواهد رفت در پای جوان تو