بر ما تو بسته در چو قرق سال و ماه و ما

وقتی برو دهان ننهادی سبوی تو

تو در مراغه فارغ و صوفی به نوبهار

در خاک و خون مراغه زنان ز آرزوی تو

سر در جهان نهاده چو صافی به بوی تو

صافی ز سنگ تفرقه فریاد می کند

مانند اوحدی، که بنالد ز خوی تو