وقتی برو دهان ننهادی سبوی تو

روزی بنه به خوردن می پای در قرق

تا ما به سر کشیم چو صافی کدوی تو

کی کردمی من از لب صافی حدیث؟ اگر

تو در مراغه فارغ و صوفی به نوبهار

در خاک و خون مراغه زنان ز آرزوی تو

بر ما تو بسته در چو قرق سال و ماه و ما