کی کردمی من از لب صافی حدیث؟ اگر

می کرد جان خویشتن اندر گلوی تو

روزی بنه به خوردن می پای در قرق

تا ما به سر کشیم چو صافی کدوی تو

وقتی برو دهان ننهادی سبوی تو

تو در مراغه فارغ و صوفی به نوبهار

در خاک و خون مراغه زنان ز آرزوی تو