روزی بنه به خوردن می پای در قرق

بر دست آنکه آب زند خاک کوی تو

دستش به جان نمی رسد، ار نی به جای آب

می کرد جان خویشتن اندر گلوی تو

تا ما به سر کشیم چو صافی کدوی تو

کی کردمی من از لب صافی حدیث؟ اگر

وقتی برو دهان ننهادی سبوی تو