بر دست آنکه آب زند خاک کوی تو

مشکین کند کنار و لبش هر به مدتی

آن باد مشک بیز که اید ز سوی تو

صافی به جای آب روانها کند نثار

دستش به جان نمی رسد، ار نی به جای آب

می کرد جان خویشتن اندر گلوی تو

روزی بنه به خوردن می پای در قرق