دستش به جان نمی رسد، ار نی به جای آب

آن باد مشک بیز که اید ز سوی تو

صافی به جای آب روانها کند نثار

بر دست آنکه آب زند خاک کوی تو

می کرد جان خویشتن اندر گلوی تو

روزی بنه به خوردن می پای در قرق

تا ما به سر کشیم چو صافی کدوی تو