تا ما به سر کشیم چو صافی کدوی تو

دستش به جان نمی رسد، ار نی به جای آب

می کرد جان خویشتن اندر گلوی تو

روزی بنه به خوردن می پای در قرق

کی کردمی من از لب صافی حدیث؟ اگر

وقتی برو دهان ننهادی سبوی تو

تو در مراغه فارغ و صوفی به نوبهار