سر در جهان نهاده چو صافی به بوی تو

تو در مراغه فارغ و صوفی به نوبهار

در خاک و خون مراغه زنان ز آرزوی تو

بر ما تو بسته در چو قرق سال و ماه و ما

صافی ز سنگ تفرقه فریاد می کند

مانند اوحدی، که بنالد ز خوی تو