حلق و پای دل من بسته به زنجیر درو

خم ابروت کمانیست، که دایم باشد

هم کمان مهره و هم ناوک و هم تیر درو

حلقه زلف تو دامیست گره گیر، که هست

جنتست آن رخ خوب و ز دهان و لب تو

می رود جوی شراب و عسل و شیر درو

خود که جوید ز کمند سر زلف تو خلاص؟