جنتست آن رخ خوب و ز دهان و لب تو

هم کمان مهره و هم ناوک و هم تیر درو

حلقه زلف تو دامیست گره گیر، که هست

حلق و پای دل من بسته به زنجیر درو

می رود جوی شراب و عسل و شیر درو

خود که جوید ز کمند سر زلف تو خلاص؟

که به اخلاص رود گردن نحجیر درو