که به اخلاص رود گردن نحجیر درو

جنتست آن رخ خوب و ز دهان و لب تو

می رود جوی شراب و عسل و شیر درو

خود که جوید ز کمند سر زلف تو خلاص؟

بسم این کار پریشان، که نمی بینم جز

جگر ریش و دل سوخته توفیر درو

گر من از عشق تو آشفته شوم نیست عجب