زانگه مرا همیشه بس این افتخار ازو

او گر به اختیار دل ما رود دمی

گردد دل شکسته ما به اختیار ازو

روزی به لطف اگر سگ کویم لقب نهد

هر کس که با درخت گلی دوستی کند

شرط آن بود که: باز نگردد ز خار ازو

آن کو به تیغ روی بگرداند از حبیب