او را به خون دیده بپرورده ایم، لیک

آن زخم را بزرگ فتوحی شمار ازو

تا از کنارم آن گهر شب چراغ رفت

از خون دیده پر گهرم شد کنار ازو

شاخی بلند بود، نچیدیم بار ازو

داغم گذاشت در دل و بر ما گذشت و ما

دل شاد می کنیم بدین یادگار ازو