از خون دیده پر گهرم شد کنار ازو

گر دوست بر دل تو زند زخم بی شمار

آن زخم را بزرگ فتوحی شمار ازو

تا از کنارم آن گهر شب چراغ رفت

او را به خون دیده بپرورده ایم، لیک

شاخی بلند بود، نچیدیم بار ازو

داغم گذاشت در دل و بر ما گذشت و ما