گر دوست بر دل تو زند زخم بی شمار

شرط آن بود که: باز نگردد ز خار ازو

آن کو به تیغ روی بگرداند از حبیب

عاشق نشد هنوز، تو باور مدار ازو

آن زخم را بزرگ فتوحی شمار ازو

تا از کنارم آن گهر شب چراغ رفت

از خون دیده پر گهرم شد کنار ازو