دست تمنای ما شاخ امیدی نشاند

عمر که بی او گذشت، ذوق ندیدیم ازو

دل بر شادی نخورد، تا ببریدیم ازو

لیک به هنگام کار میوه نچیدیم ازو

چند جفا گفت و زو دل نگرفتیم باز

چند ستم کرد و رو در نکشیدیم ازو