و آنکه مست عشق گشت، از باده و جامش مگو

ای که میگویی: خیال او توان دیدن به خواب

مرد چون شوریده گشت، از خواب و ارامش مگو

آنکه روی دوست دید، او را به کفر و دین چه کار؟

چند گویی: پخته ای باید که گردد گرد او؟

سینه ما سوختست، از پخته و خامش مگو

دوش میگفتی که: دانستم که خون من که ریخت؟