دوش میگفتی که: دانستم که خون من که ریخت؟

و آنکه مست عشق گشت، از باده و جامش مگو

چند گویی: پخته ای باید که گردد گرد او؟

سینه ما سوختست، از پخته و خامش مگو

آنکه میدانی همانست، اوحدی نامش مگو