نرگس چشم و گل و رخسار و سرو قد او

بندگان از پیش و پس حیران و شاه آراسته

او چو شمعی در میان و عاشقان پیرامنش

حلقه ای از ناله و فریاد و آه آراسته

در شنکج حلقه زلف سیاه آراسته

زلف چوگان وار خود همچون رسنها داده تاب

وانگهی گوی زنخدان را به چاه آراسته