وانگهی گوی زنخدان را به چاه آراسته

نرگس چشم و گل و رخسار و سرو قد او

در شنکج حلقه زلف سیاه آراسته

زلف چوگان وار خود همچون رسنها داده تاب

لاف عشقت میزنند آشفته حالان جهان

اوحدی میرست و در عشقت سپاه آراسته

دیدن خوبان اگر جرم و گناهست، ای صنم