در دم او شد هزار ناله نهفته

از گل و شکر نواله ایست لب او

داعیه بوسه در نواله نهفته

سینه من هر نفس که زد به فراقش

خط خوشش را حوالتست به خونم

کی شود آن خط و آن حواله نهفته؟

در جگر اوحدی نگر، که ببینی