پیش نگار بسته سرانگشت بر خضابت

در طاق ابروان تو سرمست خوابنیده

از گلبن رخ تو دل حیران گشته من

صد نوک خار خورده، یک برگ گل نچیده

مرد نگارگر انگشت ها گزیده

دندان عاشقان به زنخدان ساده تو

ای کاج! میرسید، که سیبست بس رسیده