ای کاج! میرسید، که سیبست بس رسیده

پیش نگار بسته سرانگشت بر خضابت

مرد نگارگر انگشت ها گزیده

دندان عاشقان به زنخدان ساده تو

دانی که: چند محنت و رنج و بلا کشیدم؟

زان چشم شوخ ساحر ترکانه کشیده

حال دلی که گفتن آن ناگزیر باشد