دانی که: چند محنت و رنج و بلا کشیدم؟

مرد نگارگر انگشت ها گزیده

دندان عاشقان به زنخدان ساده تو

ای کاج! میرسید، که سیبست بس رسیده

زان چشم شوخ ساحر ترکانه کشیده

حال دلی که گفتن آن ناگزیر باشد

من گفته بارها و تو یک بار ناشنیده