از بس که بکشتی به جفا خسته دلان را

خود را تو زما بی سببی دور کشیده

اندیشه وصل تو بسر نشتر سودا

خون از جگر عاشق محرور کشیده

گرد تو ز ماتم زدگان سور کشیده

بارت ز دل و دیده و نازت به سر و چشم

هم سرو سهی برده و هم حور کشیده