وانگاه به سر گردی، ای زاهد خوشیده

بی فتنه مقیمانش فعلی نپسندیده

بی باده حریفانش قولی ننوشیده

زان باده چو تر گردی، از صومعه برگردی

هر دل که توانسته این حال طلب کرده

چون حال بدانسته دیگر نخروشیده

تا اوحدی افتاده اندر پی این باده