همچون ز شب ثریا، یا خود ز میغ ژاله

بس غصه داد و رنجم،زان منزل سپنجم

ماه چهارده شب، حور دو هفت ساله

زان زلف همچو زندان، تابنده در دندان

ماهی که می سرایم در شوقش این غزلها

چشم غزال دارد، رخساره غزاله

گر حجت غلامی خواهد ز من لب او