دل من بردی و خون در جگر انداخته ای

هر دم از دور مرا بینی و نادیده کنی

خویش را نیک به جایی دگر انداخته ای

عوض آنکه به خون جگرت پروردم

ناوک غمزه بیندازی و بگریزی تو

تا ندانم که تو بیدادگر انداخته ای

گفته بودی که: دلت را به وفا شاد کنم