برخیز و شمع را بنشان، یا بهل چنان

صد گلبن شکفته و صد لاله دسته ای

گل نقل نیست باده بنه، کز دهان و لب

یک خانه شهد و شکر و عناب و پسته ای

تا شمع بیندت که چنین خوش نشسته ای

گر دیگری ز حسرت او غصه میخورد

ای اوحدی، تو باری ازین غصه راسته ای