روزی برای اوحدی یک بوسه بفرست از لبت

هر کس تمنایی کند، ما اختیار بوسه ای

آمد به لب جان از غمت، جانا، نمیگویی که: ما

تا چند سوزیم این چنین در انتظار بوسه ای؟

وز لعل شکربار خود کم گیر بار بوسه ای