کین چنین گویی نبردی تا تو چوگان باختی

بر سمند فتنه زین دلبری بستی، ولی

حمله اول ز شوخی بر سر ما تاختی

چون دل ما را شکار زلف خود کردی، برو

ما بکار خود نمی پرداختیم از مهر تو

آخر آن دل را چرا از مهر ما پرداختی؟

از جهان جز رنج من چیزی نمیخواهی مگر