که اوفتاده نترسد ز خاکساری و پستی

اگر هزار دلست از غمت یکی نرهانم

که باد و غمزه چون تیر و باد و زلف چو شستی

مترس در غمش، ای اوحدی، ز خواری و محنت

گر آن دو نرگس جادو به جان خلاص دهندت

زهی عنایت و دولت! برو! که نیک برستی