گر آن دو نرگس جادو به جان خلاص دهندت

که باد و غمزه چون تیر و باد و زلف چو شستی

مترس در غمش، ای اوحدی، ز خواری و محنت

که اوفتاده نترسد ز خاکساری و پستی

زهی عنایت و دولت! برو! که نیک برستی