ز یکی لاف چون زنی؟ چو غلام دویستی!

همه شب گفتگوی تو ده و باغ است و مال و زر

تو نگویی به خویشتن که: گرفتار چیستی؟

نه تو گفته ای: خدای را نشناسم بجز یکی؟

برسیدند همرهان تو هر یک به منزلی

پی ایشان کجا روی؟ تو که در خفت و خیستی

تو اگر بیست مرده ای بتوان و دل و جگر