برسیدند همرهان تو هر یک به منزلی

تو نگویی به خویشتن که: گرفتار چیستی؟

نه تو گفته ای: خدای را نشناسم بجز یکی؟

ز یکی لاف چون زنی؟ چو غلام دویستی!

پی ایشان کجا روی؟ تو که در خفت و خیستی

تو اگر بیست مرده ای بتوان و دل و جگر

چو اجل حمله آورد، نگذارد بایستی