دوش فرستاده ای: کز تو ندارم خبر

کار چو مشکل شود جنگ به از آشتی

شاخ ستم کشته ای، بار جفایی بچین

هم تو توانی درود تخم که خود کاشتی

خود بنگویی که: تو از که خبر داشتی؟

با دگران مر ترا هر چه میسر نشد

از غم و رنج و جفا بر دلم انباشتی