خود بنگویی که: تو از که خبر داشتی؟

شاخ ستم کشته ای، بار جفایی بچین

هم تو توانی درود تخم که خود کاشتی

دوش فرستاده ای: کز تو ندارم خبر

با دگران مر ترا هر چه میسر نشد

از غم و رنج و جفا بر دلم انباشتی

شغل تو گر خواجگیست، در پی آن روز، که هست