درخت الف ببریدی و بیخ مهر بر کندی

چنین زانم پسندیدی که حال من نمی دانی

ز حالم گر شوی آگه چنان دانم که نپسندی

ز شاخ مهر چون گفتم که: بار الفتی چینم

اگر دستت همی خواهم خسی بر پیش من داری

ورت من پای می بوسم ز دست من همی تندی

فرو هشتی به خویش آن زلف را کاشفته می گردد