فرو هشتی به خویش آن زلف را کاشفته می گردد

درخت الف ببریدی و بیخ مهر بر کندی

اگر دستت همی خواهم خسی بر پیش من داری

ورت من پای می بوسم ز دست من همی تندی

نه آن بهتر که او را بر چو من دیوانه ای بندی؟

جهانی را بیفگندی به حسن یک نظر، جانا

کزان افتادگان روزی نظر بر کس نیفگندی