چون به دستم باده دادی شیر گیرم کن به شادی

ساقیی سرمست و جامی، مطربی موزون و یاری

نوش کن جام صبوح و کوش کز شاخ گل تر

بلبلی هر دم بنالد، بلکه چون بلبل هزاری

تا توانم صید کردن، گر به دست افتد شکاری

آمد آن موسم که: هر کس با دلارامی که دارد

باده نوشد در میان باغ و ما نیز از کناری